File:COLLECTIE TROPENMUSEUM Indigo wordt aangemaakt in kuilen in uitgehakte puimsteentufgrond Karolanden TMnr 10014190.jpg
![File:COLLECTIE TROPENMUSEUM Indigo wordt aangemaakt in kuilen in uitgehakte puimsteentufgrond Karolanden TMnr 10014190.jpg](/w/images/thumb/5/56/COLLECTIE_TROPENMUSEUM_Indigo_wordt_aangemaakt_in_kuilen_in_uitgehakte_puimsteentufgrond_Karolanden_TMnr_10014190.jpg/448px-COLLECTIE_TROPENMUSEUM_Indigo_wordt_aangemaakt_in_kuilen_in_uitgehakte_puimsteentufgrond_Karolanden_TMnr_10014190.jpg)
Summary
Negatief. De Karo-Batak weefden nog hun eigen doeken, maar die waren vrijwel uitsluitend voor eigen gebruik bestemd. Bekend zijn de Batakse adatweefsels, ulos, die een rol speelden bij de uitwisseling van geschenken bij een huwelijk. Deze kledingstukken waren vaak donkerblauw tot zwart, kleuren die men verkreeg door het verven met indigo, het zogeheten blauwverven. Indigo is een plant en het product ervan speelde al eeuwen een rol in de Aziatische handel. De VOC haalde de indigo vooral uit India, maar in de 19e eeuw werd het gewas onder het Cultuurstelsel in grote hoeveelheden op Java gekweekt. Met de komst van de synthetische kleurstoffen ging de betekenis van indigo sterk achteruit.
De Karo-Batak waren vroeger zeer gesteld op indigoblauw (sinds de koloniale tijd is de voorkeur voor rood alsmaar toegenomen). Zij droegen voornamelijk indigoblauwe kleren. De draden voor hun met de hand geweven doeken werden eerst in indigo geverfd en daarna geweven. Enkele kledingstukken, zoals bepaalde soorten hoofddoeken ("kelamkelam" en "batu jala") alsmede de bredere lappen waarin de vrouwen hun lijf wikkelden waren van ingevoerde, machinaal gemaakte katoen vervaardigd. Deze witte lappen hadden de Karo indigoverfsters ook in indigoverfbaden gedompeld. Als een doek oud en vuil raakte kon het opnieuw worden geverfd om het een beetje op te frissen. Indigoverven was een onderdeel van het Karo's dagelijkse leven.
De meeste verfpotten, van klei gemaakt, stonden op het "balkon" of galerij van het huis, of onder een afdakje op het erf dichtbij huis. Tegenwoordig worden ook oude metalen of plastic potten en flessen als verfpot gebruikt. Op deze foto maakt de verfster gebruik van een speciaal soort zacht vulkanisch gesteente (puimsteentuf). Zij is bezig de takken en bladeren van de indigoplant in het vat te stoppen. Zij zal water toevoegen om ze te weken en laten fermenteren, de eerste fase in het maken van indigoverf. Deze stenen gaten geven een indruk van de omvang en het belang van indigoverven bij de Karo. De verfster draagt een "baju" (jakje) en een kleed dat om haar onderlijf is gewikkeld. Waarschijnlijk is haar hoofddoek van blauwgeverfde ingevoerde handelskatoen ("kelamkelam").
. Indigo wordt aangemaakt in kuilen in uitgehakte puimsteentufgrond, Karolanden
Licensing
Lua error in package.lua at line 80: module 'strict' not found.
File history
Click on a date/time to view the file as it appeared at that time.
Date/Time | Thumbnail | Dimensions | User | Comment | |
---|---|---|---|---|---|
current | 23:54, 4 January 2017 | ![]() | 523 × 700 (109 KB) | 127.0.0.1 (talk) | Negatief. De Karo-Batak weefden nog hun eigen doeken, maar die waren vrijwel uitsluitend voor eigen gebruik bestemd. Bekend zijn de Batakse adatweefsels, ulos, die een rol speelden bij de uitwisseling van geschenken bij een huwelijk. Deze kledingstukken waren vaak donkerblauw tot zwart, kleuren die men verkreeg door het verven met indigo, het zogeheten blauwverven. Indigo is een plant en het product ervan speelde al eeuwen een rol in de Aziatische handel. De VOC haalde de indigo vooral uit India, maar in de 19e eeuw werd het gewas onder het Cultuurstelsel in grote hoeveelheden op Java gekweekt. Met de komst van de synthetische kleurstoffen ging de betekenis van indigo sterk achteruit. <p>De Karo-Batak waren vroeger zeer gesteld op indigoblauw (sinds de koloniale tijd is de voorkeur voor rood alsmaar toegenomen). Zij droegen voornamelijk indigoblauwe kleren. De draden voor hun met de hand geweven doeken werden eerst in indigo geverfd en daarna geweven. Enkele kledingstukken, zoals bepaalde soorten hoofddoeken ("kelamkelam" en "batu jala") alsmede de bredere lappen waarin de vrouwen hun lijf wikkelden waren van ingevoerde, machinaal gemaakte katoen vervaardigd. Deze witte lappen hadden de Karo indigoverfsters ook in indigoverfbaden gedompeld. Als een doek oud en vuil raakte kon het opnieuw worden geverfd om het een beetje op te frissen. Indigoverven was een onderdeel van het Karo's dagelijkse leven. </p> <p>De meeste verfpotten, van klei gemaakt, stonden op het "balkon" of galerij van het huis, of onder een afdakje op het erf dichtbij huis. Tegenwoordig worden ook oude metalen of plastic potten en flessen als verfpot gebruikt. Op deze foto maakt de verfster gebruik van een speciaal soort zacht vulkanisch gesteente (puimsteentuf). Zij is bezig de takken en bladeren van de indigoplant in het vat te stoppen. Zij zal water toevoegen om ze te weken en laten fermenteren, de eerste fase in het maken van indigoverf. Deze stenen gaten geven een indruk van de omvang en het belang van indigoverven bij de Karo. De verfster draagt een "baju" (jakje) en een kleed dat om haar onderlijf is gewikkeld. Waarschijnlijk is haar hoofddoek van blauwgeverfde ingevoerde handelskatoen ("kelamkelam"). </p> . Indigo wordt aangemaakt in kuilen in uitgehakte puimsteentufgrond, Karolanden |
- You cannot overwrite this file.
File usage
The following page links to this file: